Historie
Hoewel Huize Picasso een rijke geschiedenis heeft als studentenhuis tasten wij al snel in het duister als wij de meer historische details trachten terug te vinden. Op het moment van schrijven gaat de collectieve herinnering terug tot het jaar 2000, met oud-huisgenoten uit de vorige eeuw is gaandeweg het contact verloren.

Sinds het midden van de jaren 80 doet het huis dienst als studentenhuis, toen nog onder wisselende namen. Het huis is in de vroege jaren 90 vernoemd, niet naar de iedereen wel bekende kunstenaar, maar naar een konijn. Dit lieve, schattige beestje was het huisdier van de toen in het huis wonende studenten en mocht uit een soort neo-hippie vrijheid-blijheid ideaal, onbekommerd door zoiets kapitalistisch als een kooi, vrij rondlopen door het huis. Het konijn had een flinke beschadiging aan één oor, een verminking die velen deed denken aan de schilder van Gogh en het dilemma dat hij had met zijn eigen oor. Het was daarom volstrekt logisch het konijn te vernoemen naar de schilder Picasso.
Picasso’s vrije leventje kwam echter tot een gruwelijk einde toen een bewoner, waarschijnlijk in een staat van lichte intoxicatie, de trap afrende en het arme beestje onder zijn rubberzolen vermorzelde. Prompt werd besloten het huis in ere van dit in het harnas gestorven huisdier te hernoemen.

De vroegst nog vindbare referentie aan Huize Picasso is in de UTNieuws van dinsdag 16 januari 1997: “Kamer vrij in huize Picasso per direct. Grote woonkamer, tuin, open haard en ligbad(!), 15 m², f368, gunstige ligging. Bel : 053-4350120”. Dit telefoonnummer is overigens afgesloten in 2001, toen een oud-huisgenoot vertrok terwijl het nummer nog op zijn naam stond. Na een half jaar de rekening niet betaald te hebben werd de lijn door KPN afgesloten. Zoals het eerste klas leden van de mobiele eenheid betaamt kon dat niemand wat schelen en de rekening is tot op de dag van vandaag niet betaald.

Van de oude garde kwam het grootste gedeelte in de eerste jaren van het nieuwe millenium het huis betrekken. Jaap kwam in 1999 in het huis wonen, Guy voegde zich hier luttele weken na de vuurwerkramp in 2000 bij. Roy en Erwin huurden hun kamers in de zomer van 2001 en Maurits kwam in februari 2002 bij de groep.

Met deze configuratie van huisgenoten werd gedurende de volgende twee jaar volop genoten van het studentenleven. Thuis beginnen met een flesje wijn bij het avondeten (en één fles vóór het koken, en één fles tijdens het koken, ...), rustig door aan koffie, sigaren en cognac en dan vervolgens de binnenstad onveilig maken. De lokale disco's werden tot vier uur 's ochtends bezocht en daarna werd rustig afgetankt in een van de kroegen in Enschede die minder aandacht hadden voor de gemeentelijke wetgeving betreffende sluitingstijden. Thuis nog een jointje voor het slapen gaan en we konden weer beginnen aan een volgende dag.

In de zomer van 2003 kwam Erwin aan het einde van zijn verkorte studie en verruilde hij het pittoreske Enschede voor de 'grote stad' Wageningen. In zijn plaats kwam Sabine ons verblijden als eerste vrouwelijke bewoonster sinds 1999. Met haar vierden we dat jaar Sinterklaas, waar ze liet zien veel gemener te kunnen zijn dan de mannelijke bewoners, en het kerstdiner van 2003.

Enkele maanden later besloot de huisbaas een einde te maken aan een levenslange carrière als huisjesmelker en haar bezit in één keer liquide te maken. Voor een bedrag van €173000,- wisselde ons huis van handen.

Na jaren er wel over te praten maar het nooit te doen werd in 2004 besloten weer eens een huisfeest te organiseren. Met de filmklassieker “Boogie Nights” als inspiratie werd het huis omgetoverd tot een pornostudio uit de jaren 70. Het was overduidelijk “... the party where every inch counts!”. Met een live resident DJ, professionele licht- en geluidsapparatuur en een cocktail van bier, wijn en chemicaliën werd het feest een groot succes.

Kort na het kerstdiner eind 2004 besloten Jaap en Maurits beiden het huis te verlaten om te gaan samenwonen met hun respectievelijke vriendinnen. In de korte periode hierna werden door de huisbaas enkele niet notabele figuren in de vrijstaande kamers geplaatst. Het klikte niet en binnen enkele maanden verlieten zij het huis om vervangen te worden door iemand die we wel leuk vonden: Aniek.

Op 3 juni 2005 werd het huis verkocht aan een nieuwe huisbaas. Een kijkje in het kadaster van de gemeente laat zien dat het huis op dat moment spontaan €215000,- euro (!!!) waard was geworden. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, zullen we maar zeggen.

In september verliet ook Sabine ons om met haar vriend te gaan samenwonen en moest het huis twee nieuwe bewoners verwelkomen: Roland en Frank. Hun eerste half jaar in Huize Picasso werd afgesloten met het traditionele kerstdiner en oud & nieuw.

Begin 2006 eindigde Guy's bestuursjaar en kon hij weer eens wat gaan betekenen voor het huis. Een goed moment om een datum te prikken voor het eerder uitgestelde huisfeest! Op 11 maart 2006 was het zover en zag “Filthy Rich” het daglicht onder de slogan "Where the Wealthy meet the Young and Beautiful". Hockey-sletjes, P.I.M.P.s, Jort Kelder look-a-likes, de huiskamer stond vol met mensen die flink boven hun stand leefden. Tot vroeg in de ochtend bleven deze feestgangers in het huis, zelfs nadat om 5 uur ‘s nachts een omgevallen sta-tafel hevige kortsluiting veroorzaakte en al het licht en geluid voor de rest van het feest uitviel.

Oude en nieuwe huisgenoten vierden vervolgens samen in Groningen koninginnenach. Deze vreugdigde Nederlandse feestavond viel echter door een ongelukje bij de kaartverkoop voor ons niet op vrijdagavond maar op zaterdagavond. Achteraf was het niet een heel groot probleem maar een goed excuus om op zowel vrijdag- als zaterdagavond flink uit te gaan.

In de zomer eindigde het verblijf van Aniek en Frank in ons huis; Aniek moest een jaar lang op stage in Arnhem en Frank's stage bij Vredestijn werd juist afgerond. In hun plaats kwamen Ward en Jelena plaats nemen in ons huis. Maar voor Jelena was geen lange toekomst in Huize Picasso voorgeschreven, na slechts twee maanden kreeg ze al samen met haar vriendje een huis toegewezen. Anke, die over ons hoorde via Frank, bleek toevallig enkele maanden een thuis in Enschede nodig te hebben om haar stageperiode door te komen.

Natuurlijk moeten tradities behouden blijven. Het kerstdiner werd ditmaal niet thuis gevierd, maar tezamen genoten wij van enkele degelijke stukken vlees tijdens een nacht in de stad. Oud en nieuw werd gevierd in Maastricht, naderhand logerend op de betonnen vloer van een verlaten appartement.

In mei was het weer tijd voor een overweldigend huisfeest en gingen de deuren open voor "Miami Vice". De jaren '80 waren opeens terug van weggeweest, wat niet voor iedereen de meest charmante look bleek te zijn. Gelukkig hebben we de foto's nog, chantagemateriaal is altijd handig.

Ondertussen heeft Ben de kamer van Anke na haar stage overgenomen en hebben we huis-autist Ward (good riddance) ingeruild voor Mona. Guy heeft het huis verlaten voor het beschaafde Westen en Victoria heeft zijn plaats in kamer 2 overgenomen. Halverwege 2009 komt Ben's studie aan zijn einde en zal hij kamer 4 verlaten. Lijkt het je wat om ook een hoofdstuk toe te voegen aan de historie van dit studentenhuis? Kijk dan snel bij hospiteren...